سکوت غریبانه..........

كاش مي شد سكوت غريبانه نيلوفرهاي اسير مرداب را معنا كرد ! اي كاش مي شد صحبت

هاي گل با پروانه را فهميد . اي كاش مي شد بيشتر مهربان بود و عاشقانه ديگران را

دوست داشت ، اي كاش مي شد طبيعت را درك كرد و به راز گل سرخ پي برد و دنيا را از

دريچه ديگري تفسير كرد ، اي كاش مي شد دل را با محبت و آرامش را با قلب پيوند زد

خيال من

چه با شكوه آمدي به لحظه هاي سردمن!

         چه پر غرور مي روي به جنگ دردهاي من ؟

چه عاشقانه مي شود غزل در انتظار تو !

         چه بي بهانه مي رود كلام من براي تو 1

چه راز هايكه گفته اي به قلب بي قرار من !

         چه قصه ها شنيده اي بهار بي خزان متن ؟

چه روزها كه رفته ايم به جنگ درد و فاصله !

         چه روزها سپرده ايم به دست سرد خاطره !

چه اشك ها ريخته ام براي از تو گفتنم !

          بهار شد فكر من براي با تو ماندنم !

                                               تمام شد شعر من... فداي شعر خواندنت

                                                                                            با تشكر از:  سميرا

چه فرقی می کند ساعت بخوابد یا عجولانه ...؟

به چه میاندیشی

به تو فکر می کنم

عاشقان در این دنیا کاری نمی کنند

مگر اینکه بنشینند

و به پژواک صدای عاشقانه خود گوش دهند

صدائی که می گوید:

آیا تو هم به من فکر می کنی

همان قدر که من به تو فکر می کنم

 همیشه از به زبان آوردنش میترسیدم.

 اما ترس زیبایی است : تنهایی ، و به همان زیبایی ، دردناک

 

يك روز آمدی و گفتي : دوستت دارم

فرداش آمدی و گفتي : دوست دارم برای هميشه

مرا در سينه نامي نقش بسته که نوشته : به تو مي انديشم

پس ... دوستت دارم و ... برای هميشه .... به تو مي انديشم

من که دارم به جمال تو نـــظر فرهاد
در دلم نیست تمنای دگر چون فرهاد

آن چنان محو تماشای جمالت شده ام
که ندارم دگر از خویش خبر چون فرهاد

از سر راه تــــو گــــر کــــــوه بود بر دارم
عشق یعنی گذر از کوه خطر چون فرهاد

بر سر خوان تو هر چند کریمی ای دوست
سهم من نیست بجز خون جگر چون فرهاد

لـــب شــــیرینت اگر روزی خسرو نشود
چه کند گر نزند تیشه به سر چون فرهاد

مثل آهو می کشد گردن ولی رم می کند
با رمـــــیدنهای خــــود از عمر من کم کند

می نهد بر شتانه های خسته ام بار نگاه
بار سنگینی که پشت کوه را خم می کند

گرچه می ریزد شراب از چشم های مست او
کاسه صــــــبر مـــــرا لـــــبریز از غم می کند

با رقیبان می نشــــیند بـــاده نوشی می کند
چون مرا می بیند از غم چهره در هم می کند

بس که دور از چشم هایش سوگواری کرده ام
هر که می بیند مـــرا یــــــاد از محرم می کند

در عبور از لحظه های زندگی جز عشق نیست
آن که اســــــباب غـــــم ما را فراهم می کند

باز کــــن پنجــــــره ای رو به نــــگاهم ای دوست
دیرگاهی است که من چشم به راهم ای دوست

دور از آیینه چشــــــم تو به هم می مانند
روزهای من و شبهای سیاهم ای دوست

صبحــــگاهان که بر ارم نفــــــس از سوز جگر
می کشد سر به فلک شعله آهم ای دوست

من که در حاثه چون کـــــوه مــــــقاوم بودم
پیش طوفان غمت چون پر کاهم ای دوست

کسیت غیر از تو که از راه وفــا دریابد
زیر این بار گران بار گناهم ای دوست

دل سنگین تو با این همه بی رحمی ها
می کند عاقبت از غصه تباهم ای دوست

این منم عاشق بیچاره که در شادی و غم
جز رضای تو دگر هیچ نخواهم ای دوست

چشم از افتاده ترین عاشق خود باز میگر
باز کن پنجره ای رو به نگاهم ای دوست